[..] Ο χρόνος κυλούσε παράξενα και ξαφνικά απίστευτα οδυνηρά -λες και περνούσε ιδιαίτερα αργά, παρόλο που έβλεπα ότι τα λεωφορεία, οι άνθρωποι κινούνταν με τη συνηθισμένη τους ταχύτητα. Ήταν κάπως σαν την αίσθηση που έχεις όταν κάνεις ένα πολύ μακρύ ταξίδι με το τρένο και σου φαίνεται ατελείωτο και δε βλέπεις την ώρα να φτάσεις. Αυτή η ανυπομονησία σε τρελαίνει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα. Όσο πιο πολύ αγωνιάς να φτάσεις στον προορισμό σου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς ότι, και να φτάσεις στο σταθμό, πάλι θα πρέπει να μπεις σ' ένα αυτοκίνητο για να πας κάπου αλλού. Ακόμη κι όταν φτάσεις στον επόμενο προορισμό σου, θα πρέπει να κάνεις κάτι άλλο, όπως ν' αλλάξεις ρούχα και να βγεις για φαγητό. Συνειδητοποιείς ότι ποτέ δε θα φτάσεις πουθενά για πάντα και ότι η υπόλοιπη ζωή σου θα είναι τόσο κενή όσο είναι και τώρα.